Projekt „Mapowanie odbitek linii papilarnych” (część I) – geneza

Autorzy

mgr Karolina Kozdrój-Miler
specjalista w Zakładzie Daktyloskopii CLKP

podkom. dr Krzysztof Klemczak
specjalista badawczo-techniczny w Zakładzie Daktyloskopii CLKP

DOI: https://doi.org/10.34836/pk.2019.306.1

Streszczenie

Od momentu publikacji w 2009 r. raportu Narodowej Rady Badań dla Departamentu Sprawiedliwości Stanów
Zjednoczonych (Strengthening Forensic Science in the United States: A Path Forward) trwa ogólnoświatowa
dyskusja na temat naukowości badań daktyloskopijnych, która nie ominęła również Polski. Podejście do badań
daktyloskopijnych w USA i w Polsce jest jednak całkowicie inne – w pierwszym przypadku stosowany jest
standard holistyczny, oparty wyłącznie na doświadczeniu i przekonaniu eksperta, w drugim – standard numeryczny
określający ściśle minimalną liczbę cech szczególnych wymaganą do identyfikacji. Oba standardy mają
swoje zalety, ale i znaczące wady. Wyjściem z sytuacji byłoby znalezienie rozwiązania łączącego podejście holistyczne
i numeryczne, do czego niewielki wkład może wnieść projekt „Mapowanie odbitek linii papilarnych”,
realizowany przez biegłych Zakładu Daktyloskopii Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji.

Słowa kluczowe: identyfikacja daktyloskopijna, standard holistyczny, standard numeryczny